Recensie: Ayako Nr. 2 – Een familie om van te houden
Peetvader
Osamu Tezuka is een meester. De man is de geestelijke vader van Astroboy, maakte een strip over het leven van de Boeddha waarvan ik dacht dat hij ontiegelijk saai zou zijn maar waarvan ik de acht (acht!) dikke delen verslonden heb en bracht met “M/W” en “Ode aan Kirihito” twee entertainende verhalen vol sociale kritiek op de Japanse maatschappij uit. Nu schenkt uitgeverij L ons “Ayako”, een verhaal in 3 delen. Ik wou wachten tot het derde deel uit was om iets te schrijven maar de eerste twee delen waren zo meeslepend dat ik er niet aan twijfel dat het slotstuk even goed, zo niet beter, zal zijn. (PM)
Meer...Webberig begin van de zomervakantie
Mocht het zijn dat u op dit moment uw agenda al volop aan het aanvullen bent met belangrijke afspraken, exquise diners, lolbroekende vrijgezellenavonden of eenzame hartenbureaus opbellen dan laten wij u nu al graag weten dat u 4 juli 2012 best vrij houdt om samen met uw vrienden/familie/vrouw/man/kennissen/mensen die u betaalt om mee gezien te worden een avondje te bioscopen. Want op deze geweldige zomeravond (gietende regen en 13 graden) gaat de nieuwe Spider-Man-film in première in de Belgische en Nederlandse bioscopen. Om U helemaal te overtuigen, kan u hieronder alvast een 4 minuten durende trailer bekijken van deze zomerse kaskraker.
Humo stript weer een beetje meer
De lokale krantenboer was in goede doen toen ik aanschoof met P-Magazine. "Aha, dat koop je voor de artikels, zeker?", vroeg hij met een glimlach zijn wekelijkse grap. Blij dat ik hem kon antwoorden dat het voor de exclusieve Café Cowala-strip was. Humo lag ook mee op de toonbank en het was met een groot genoegen dat ik las dat DirkJan van de onvolprezen Nederlandse stripauteur Mark Retera zijn comeback maakt in het weekblad. En er is meer. Ook cartoonist Steve (Michiels), bekend van Knack, zal u vanaf nu vanuit de Humo-bladzijden toelachen. De zieke IJslander die nu ook het onafhankelijke weekblad teistert nemen we er dan ook met de glimlach bij. Zou de tijdschriftenwereld dan toch het licht gezien hebben?
Maak kennis met Bollie en Billie...
Binnenkort in uw bioscoop (gesteld dat u er een in uw bezit heeft) maar nu gewoon even op foto. Bollie en Billie, geflankeerd door de liefhebbende ouders. Benieuwd of ze ook potten kunnen breken op het grote scherm. Overigens laat Carolien - u weet het wel de immens beroemde schildpad uit de populaire familiestrip - weten dat ze te laat was voor de fotosessie. (aan flauwe moppen geen gebrek vandaag!)
Meer info vindt u hier.
Neem eens een café mee naar huis!
Wie nog geen fan is van de droge, absurde en veelal hilarische humor van Café Cowala van de immer veel te bescheiden stripauteur Bruno De Roover krijgt nu de kans om zich zowaar een heel album van de allerbeste gags aan te schaffen. Morgen, 15 mei 2012, krijgt u bij aankoop van het onvolprezen weekblad P-Magazine het allereerste album van de gagreeks erbij. En u zal er vlug bij moeten zijn. "Ik had geen zin om een album op de reguliere markt te brengen dat dan voor geen meter verkoopt", aldus Bruno De Roover, overlopend van brandende ambitie. "Een onbekende strip als de mijne zou in de winkel waarschijnlijk kansloos verzuipen tussen alle Kiekeboes en Jommekes. Voorlopig kun je dus alleen een Café Cowala-album bemachtigen, als je er een blad bijkoopt vol bikinimeisjes. Een win-win voor geest en lichaam!"
Uiteindelijk durven we het wel heel vreemd noemen dat een strip als Café Cowala niet eerder op de markt is verschenen. "De goesting om een album uit te brengen was er al een hele tijd, zowel bij P-Magazine als bij mezelf", legt de stripauteur uit. "De eerste plannen werden trouwens al in 2008 gesmeed. Dat is in onze jaartelling: twee hoofdredacteuren geleden. (lacht) Maar de zoektocht naar een uitgever bleek een heel moeizaam proces, van onbeantwoorde mails en telefoons die niet opgenomen werden. Nogal frustrerend als je moet wachten op een antwoord, dat er nooit komt... Begin 2011 kwam dan toch Ballon Media opeens op de proppen. Op zich was de deal snel rond, maar door een paar personeelswissels op de marketingafdelingvan Think Media (uitgeverij van P-Magazine) heeft het nog een jaartje extra geduurd. En dus zijn we intussen allemaal een stuk grijzer geworden, maar niet minder tevreden met het album!"
Café Cowala vanaf morgen dus exclusief te verkrijgen bij P-Magazine! En wil u zich helemaal overtuigen over de geweldige, humoristische uitstraling (en inhoud) van de strip dan kan u dat hier doen.
Recensie: Noach nr. 1 – Wegens de slechtheid van de mensen
Episch
Darren Aronofsky, één van mijn favoriete regisseurs, heeft ervaring met het schrijven van strips. Toen de geldschieters van “The Fountain”, zijn derde film, zich terugtrokken omdat Brad Pitt niet mee kon spelen, zag het ernaar uit dat de film nooit gemaakt zou worden. Aronofsky bleef niet bij de pakken zitten en maakte dan maar een strip van het verhaal. Het feit dat die strip redelijk fantastisch was, was er mede verantwoordelijk voor dat “The Fountain” toch nog gemaakt werd met andere geldschieters. De volgende film van Aronofsky wordt: “Noah” en wederom moest hij leuren en bedelen voor een budget. Pas toen hij na vier jaar soebatten een comic maakte van zijn script hapten de investeerders toe. Zou dat iets te maken hebben met de recente successen van Batman, The X-Men en andere Avengers? (PM)
Meer...Recensie: De wandelende man
Voy(ag)eur
Jirô Taniguchi is een Japanse grootmeester van de strip. Ondanks het feit dat strips daar “manga” heten leunt zijn werk zeer dicht aan bij de Europese traditie. Casterman brengt al een tijdje de ene vertaling na de andere van Taniguchi uit. “De wandelende man”, de recentste in die geut uitgaven, is het boek waarmee hij doorbrak in Europa. In België of Nederland zal dat niet geweest zijn. Dit is de eerste Nederlandstalige uitgave sinds dit boek zo’n twintig jaar geleden debuteerde. (PM)
Meer...Recensie: Parker Nr. 2 – De organisatie
Hardgekookt
In 1962 kwam het eerste Parker boek van Richard Stark uit. Het was het begin van een omwenteling in het misdaadgenre. Al gauw werd het de norm voor misdaadfictie dat ze rauw geserveerd moest worden, realistisch en onderbouwd. Van de boeken van Stark, die eigenlijk Donald Westlake heette, werden er enkele verfilmd maar op een stripadaptatie moesten we wachten tot 2009. (PM)
Meer...Recensie: De foto & de mandarijn
Ssshhhhhht!
In de jaren negentig werkte mijn tante voor Sanoma. (dat doet ze nog, maar de jaren negentig zijn voorgoed voorbij, toch nog voor een jaar of tachtig) Af en toe kwam er een doos gratis spullen waar haar gezin zelf geen weg mee wist onze kant uit. Vreemd genoeg zat daar ook het stripblad “SjoSji” bij. Ik zeg “vreemd” want dit blad stond vol met superstrips en zou mijn eerste kennismaking met Nederlandse strips zijn. Eén van de strips die het meeste is blijven hangen is “DirkJan” van Mark Retera. (PM)
Meer...Recensie: De laatste bronst
Horten en stoten
Jean-Claude Servais heeft intussen de gezegende leeftijd bereikt waarop leerkrachten, treinbestuurders, ambtenaren en steuntrekkers op pensioen mogen gaan. Met andere woorden: de man heeft al een karrenvracht aan strips geproduceerd. Jaren geleden, toen ik er waarschijnlijk te jong voor was, leende ik enkele van zijn strips uit de lokale bibliotheek. Het bleek dat ze meestal over de Ardennen gingen en dat er amper iets in ontplofte. Bummer. (PM)
Meer...Recensie: H.P. Lovecraft – Het onzienbare en andere verhalen
Afschuwelijk
Ik heb al tientallen verstrippingen van het werk van Lovecraft gelezen. Tot vervelens toe zelfs. Na het lezen van “Neonomicon” van Alan Moore en Jacen Burrows dacht ik: “Dit is het enige wat me nog kan boeien aan Lovecraftiaanse strips, geen slaafse adaptaties maar nieuwe verhalen met dezelfde inslag.” En dan las ik “H.P. Lovecraft – Het onzienbare en andere verhalen”. (PM)
Meer...Recensie: Psyren nr. 3
Soap
Grote bambi-ogen, overacting, flitsende actie die soms een gebrek aan verhaal verbergt, machogedrag, veel geblaat en weinig wol… Doorgaans is manga niet echt mijn ding. Natuurlijk zijn er Akira en konsoorten, obligate meesterwerken die men als rechtgeaarde striplezer moet gelezen hebben. Maar ik had nooit gedacht dat ik nog een manga zou lezen die noch een meesterwerk, noch een op mijn zenuwen werkende strip is. (PM)
Meer...Recensie: Pin-up
Old Skool
Dargaud gaf vorig jaar drie dikke integrale bundelingen uit van de reeks Pin-up van scenarist Yann en tekenaar Philippe Berthet. De drie integralen verzamelen de nummers 1 tot en met 9 die verschenen tussen 1994 en 2005. Ze moeten waarschijnlijk als speerpunt dienen voor album nr. 10, “Het dossier Alfred H.”, dat ook onlangs uitkwam. Een stilte van 6 jaar tussen het laatste en het nieuwste album zorgt er immers voor dat de lezersinteresse taant. (PM)
Meer...Recensie: In Articulo Mortis – Nr. 1 De droom van Icarus
Smaakvol
Een strip van uitgevrij Sombrero. De iets guitigere striplezers onder ons weten wat dat betekent: porno. En toch geeft Sombrero af en toe iets uit dat meer is dan double penetrations en money shots. Zo ook “In Articulo Mortis”. (PM)
Meer...Recensie: Tom Carbon Nr. 6 – Lunatoys
Malloten
Striplezertjes die de namen Luc Cromheecke en/of Laurent Letzer horen denken spontaan aan hun tragikomische creatie Plunk. Het duo stripmakers scoorde in het verleden echter al met de avonturen van Tom Carbon. (PM)
Meer...Recensie: Laat die bassen beuken, Bruno!
Vaart
Baru staat bekend om zijn strips met maatschappijkritische inslag. Ook in deze “Laat die bassen beuken, Bruno!” geen gebrek daaraan. Gelukkig verstaat de man de kunst om het verhaal voorop te stellen en niet te gaan preken. (PM)
Meer...Recensie: Toen David zijn stem verloor
Schoon
Judith Vanistendael gooide zeer hoge ogen met haar tweeluik “De maagd en de neger”. Pers en publiek keken dus reikhalzend uit naar de opvolger en vooral of ze daarmee haar talent zou bevestigen. Hoewel Vanistendael een notoir twijfelaarster is legde ze de lat voor zichzelf meteen nog wat hoger voor “Toen David zijn stem verloor”: dik 280 pagina’s in kleur (PM)
Meer...Recensie: Hedendaagse legendes
Magisch
Magisch-realisme: een term die bij vele mensen de haren ten berge doet rijzen. En soms zelfs terecht. Het is namelijk een vrij onbestemd genre dat, wanneer slecht beoefend, al snel uitmondt in lichtvoetige droomfantasieën die geen steek houden en zelden een greintje rode draad bevatten. Deze strip bedient zich van het magisch-realisme maar slaagt wonderwel in zijn opzet. (PM)
Meer...Recensie: Jododcus de barbaar nr. 1 – Een prinses ontsnapt
Conan
Ik moet eerlijk zijn: ik was geen fan van Marq van Broekhoven. “Peer de Plintkabouter” vond ik een niet zo denderend getekende gagstrip met doorgaans vrij voor de hand liggende pointes en “Marq denkt” heb ik niet gelezen. Maar na het lezen van de eerste “Jodocus de barbaar” ben ik van gedacht moeten veranderen. (PM)
Meer...Recensie: Robbedoes en Kwabbernoot nr. 52: De schaduwzijde van Z
Vaart
Okay, ik beken: ik heb nog niet echt veel strips van Robbedoes en Kwabbernoot gelezen. Ik bezit dus amper een referentiekader voor deze bespreking. Aan de andere kant: er redelijk wat commotie geweest toen Morvan en Munuera het duo updaten naar een iets modernere versie dus misschien is mijn maagdelijke blik juist een plus. (PM) Meer...
