Recensie: The Filth (Grant Morrison)
"Voor mij is het zo’n beetje het cyberpunk-equivalent van 'The Singing Detective'"
'The Filth' was Grant Morrison's tweede project bij Vertigo na 'The Invisibles'. Deze bundel bevat de dertien afleveringen die verschenen tussen augustus 2002 en oktober 2003. De titel verwijst naar pornografie en een Brits scheldwoord voor de politie. In dit boek lapte Morrison alle conventies aan zijn laars. Het is een strip geworden waarbij de lezer het diepe wordt ingeduwd. (KC)
Door het complexe krankzinnige verhaal is het moeilijk om een beschrijving te geven die recht doet aan Morrison's genialiteit. Hier volgt een bescheiden poging :
Greg Feely is een slonzige, vereenzaamde vrijgezel uit Londen. Het enige wezen van belang in zijn leven is Tony, zijn ziekelijke kat. Na wat boodschappen (kattenbakvulling en porno) gedaan te hebben treft de man een mysterieuze vrouw, genaamd Miami, aan in zijn douche.
Zij onthult dat Greg een dekmantel-persoonlijkheid is voor Ned Slade, een geheim agent voor The Filth. The Filth is een overheidsdienst die de meest bizarre, groteske opdrachten uitvoert om de Status Q (status quo) op de wereld te behouden. Er moet Ned echter iets overkomen zijn waardoor hij zijn ware identiteit onbewust onderdrukt. Ondanks zijn geheugenverlies wordt hij meteen ingezet om een bedreiging voor de Status Q, belichaamd door zijn vroegere collega/vriend Spartacus Hughes, bij de kraag te vatten. Hiervoor wordt hij bijgestaan door Miami en Comrade Dmitri-9, een charismatische Russische killerchimpansee.
Ned wil echter gewoon zijn leven als Greg terug.
Het verhaal speelt zich af in 3 parallelle werelden :
- de grijze groezelige werkelijkheid van Greg,
- "The Crack" : een kleurrijke wereld waar de meest geschifte zaken werkelijkheid zijn,
- "The Paperverse" : een 2D-stripverhaal-univerum die lijkt op de oude comics van Marvel en DC.
Het gedetailleerde tekenwerk van Weston, geïnkt door Erskine, weet de geschifte ideeën van Morrison goed neer te zetten. Met de hulp van inkleurder Hollingsworth komen we in een sfeer terecht die het midden houdt tussen het psychedelische 'Yellow Submarine' en het gewelddadige, expliciete 'A Clockwork Orange'.
Dit boek geeft de lezer waar voor zijn geld : voor een beter begrip dien je het met zo weinig mogelijk tussenpauzes te lezen. 'The Filth' is op meerdere niveaus interpreteerbaar, je kan het lezen als een maatschappijkritisch of filosofisch werkstuk vol culturele verwijzingen en bepaalde elementen zijn zeker autobiografisch geïnspireerd.
Voor mij is het zo’n beetje het cyberpunk-equivalent van 'The Singing Detective'. Ik snakte naar een herlezing om meer nuances te vatten. Het is dus geen snelle hap die gemakkelijk wegleest, een zeker engagement van de lezer is een vereiste. Zo werd er in het 9de deel nogal veel onthuld in een vettig Schots accent die mij met momenten nogal wat ontcijfering vergde.
Het is een fascinerend werkstuk die naar de smaak van velen te complex of te elitair zal overkomen maar voor die dekselse meerwaardezoekers een aanrader van jewelste is.
Promofilmpje voor "The Filth"
Gepubliceerd op 28 Februari 10 - 20:00
