Reportage: Jim on the road op de Boekenbeurs in Antwerpen (deel 2)

"Hier en daar waren er hoge concentraties van tekeningetjesvertellers, wat soms nog voor veel hogere concentraties van liefhebbers zorgde." 

Tekeningetjesvertellers zijn - volgens onze man die het kan weten want steeds on the road - 'mensen die meestal in hun holletje hun tekeningetjes maken, en door de moderne media wel met mekaar praten, maar mekaar niet zo dikwijls zien. Tenzij op vertellersfeesten en zo'. Hij zag nog net geen kabouters - al at ie wel wat paddenstoelen - op de boekenbeurs en wordt nu nog steeds door zachtaardige doch eveneens kordate ziekebroeders van de nodige spuiten en pillen voorzien. Toch zag onze man - Jim voor wie het nog niet doorhad - nog de kans om het tweede deel (en afsluitende deel) van zijn Boekenbeursverslag door te sturen. Liefst te nemen met een portie paddenstoelen op uw schoot.

Door Jim Bella

(Wat voorafging staat hier) De man had ook wel een doel, hij liep niet zomaar wat rond te zwalpen op het feest. Hij kwam zijn jaarlijkse dosis verhalen verkennen, en zijn jaarlijkse dosis verhalen meenemen, voor later, tijdens de lange winteravonden. Maar daarnaast ging de man in het bijzonder kijken naar de tekeningetjesvertellers. Ook tekeningetjesvertellers vieren graag mee, en ook zij waren op de feestelijke opening aanwezig. Tekeningetjesvertellers zijn mensen die meestal in hun holletje hun tekeningetjes maken, en door de moderne media wel met mekaar praten, maar mekaar niet zo dikwijls zien.

Tenzij op vertellersfeesten en zo. En dan vinden ze het ook leuk om met mekaar een glaasje te klinken. En eigenlijk zijn ze ook wel heel nieuwsgierig naar wat de andere tekeningetjesvertellers zoal doen.

En dat kwamen de tekeningetjesvertellers hier dan ook met veel overgave doen, snuisteren tussen de rekken, even bewonderen wat de collega's doen, of misschien gewoon hun eigen boekenkast wat aanvullen. Maar ze kwamen ook van heinde en verre, uit landen met allerlei vreemde talen en van plekken die je alleen over of onder het water door kan bereiken. Ze hadden er wat voor over. En de lezers van tekeningetjesverhalen, net zoals de lezers van lettertjesverhalen, kwamen eveneens van heinde en verre om eens te kijken wie de kerels en dames waren die voor de tekeningen zorgden die hen avond aan avond plezier bezorgde.

Hier en daar waren er hoge concentraties van tekeningetjesvertellers, wat soms nog voor veel hogere concentraties van liefhebbers zorgde.

De man vroeg zich een klein beetje af of die concentratie aan lezers van tekeningetjesverhalen niet zou kunnen zorgen voor een nieuwe generatie aan lezertjes, wie weet. Kwatongen durven wel te beweren dat die kleine lezertjes nooit naar de lettertjesverhalen zullen overstappen, maar wie gelooft kwatongen vandaag nog?

Wat de man wel gelooft, hij zag het immers met eigen ogen, is de magie van het vertellersfeest. De man zag verscheidene tekeningen die tot leven gekomen waren! Kikkers, muizen, konijnen, de magie had zelfs een zijsprongetje gemaakt en een pot Nutella gigantisch gemaakt, maar het toppunt waren levende tekeningen die zelf meewerkten aan de tekeningen van hun geestelijke vader.

Anderen liepen daar maar wat door de massa om hen te overtuigen van hun echtheid. Wie zei daar dat tekeningetjesverhalen op lucht gebaseerd waren? Nee hoor, levende inspiratie was er.

Trouwens, niet alleen levende tekeningen werden gespot, maar ook de levende inspiratiebron van levende legendes uit de tekeningetjeswereld waren aanwezig. De man vond dit geweldig, en hij besloot ter plekke de kwaliteit te evalueren. De man had veel over voor het brengen van zijn eigen verhaal.

Dat verhaal, eigenlijk zeiden we al, is gelardeerd met heel er veel grote namen uit de tekeningetjeswereld. Hele grote namen ook. Er waren er een paar die het vertellersfeest bijna als buur hadden, die hadden het gemakkelijk natuurlijk.

Sommigen waren er dan ook een keer of vijf, anderen wurmden slechts een paar bezoeken in hun overvolle agenda. De man vond dat een beetje spijtig, want hij zag er geen enkele die te dikwijls zijn opwachting maakte. De man zag er veel, maar dat zeiden we al.

Wat de man overigens opviel was dat de grens tussen woordenverhalen en tekeningenverhalen nu wel heel erg vaag werd. Dat was zeker niet slecht, want diezelfde kwatongen van daarnet beweren dat tekeningetjesverhalen minderwaardig zouden zijn aan woordverhalen. Dat je er dom van wordt. De man schudde het hoofd bij zoveel domheid. Hij zag dat mensen die voor een woordenverhalenprijs genomineerd werden zonder gêne met tekeningetjesvertellers samenwerkten,...

...en hij zag tekeningetjesvertellers die zich geheel natuurlijk tussen de woordenvertellers nestelden, en daar totaal niet uit de toon vielen. Het leuke was dat woordenfans zo ook tekeningenfans konden worden. De man vond dat leuk, en wandelde verder.

Eén enkele keer maakte een tekeningetjesverteller een tekeningetje voor de man. Die vond dat prachtig. De tekeningetjesverteller ietsjes minder, want hij ging in op een suggestie van de man, en zal zich een volgende keer wel twee keer bedenken voor hij dat nog eens doet.

Anderen deden dat in alle soorten en in alle kleuren en aan alle snelheden voor heel veel andere tekeningetjesfans. Of soms gewoon voor bekendeVlamingenfans die met hun kop in een tekeningetjesverhaal prijkten. Eigenlijk kon het de man niet schelen waarom ze zo'n tekeningetjesverhaal kochten (of het zelfs maar gewoon leenden in de bib), het belangrijkste was dat ze er eentje lazen. En met wat geluk zin kregen in meer. En meer. En meer.

De man moest even verpozen. Hij had nog één afspraak, een belangrijke, en voor dat soort afspraken kom je ten eerste best op tijd, en kom je ten tweede geheel fris en opgewekt aandraven. De man had daar de perfecte oplossing voor gevonden, met een koffietekenaar. Dat verenigde twee van de man's favorieten .