We hadden het even uit het oog verloren maar blijkbaar heb je een contractverlenging gekregen bij de Nederlandse krant Sp!ts. Dat betekent dat ze dus tevreden waren na je drie maanden publiceren dat je gewonnen had met de cartoonwedstrijd van die krant. Dat moet je een goed gevoel gegeven hebben?
Mario De Konick: Het geeft inderdaad een goed gevoel dat mijn werk geapprecieerd wordt. Het is niet evident om als Belg grappen te maken over de Nederlandse actualiteit. Grote wereldthema’s zijn grensoverschrijdend, maar elke dag tekenen voor een Nederlandse krant wil ook zeggen dat je elke dag moet weten wat er reilt en zeilt bij die klompendragers. Het feit dat ik al bijna anderhalf jaar in Sp!ts sta, wilt toch zeggen dat ik het niet slecht doe. Je kan elke dag mijn nieuwe cartoon trouwens ontdekken op www.spitsnieuws.nl

En ondertussen ligt je debuutalbum in de winkel. Hoe belangrijk was/is dat voor je?
Het is een logisch gevolg van mijn werk voor Sp!ts. Ik had mijn uitgever (Silvester) twee jaar geleden al gecontacteerd, maar toen hadden ze weinig interesse. Toen ik in Sp!ts belandde, veranderde dat volledig. De krant heeft 1,7 miljoen lezers, dan heb je plots een groot lezerspubliek. Het is fijn om mijn beste cartoons gebundeld te zien, vooral omdat ik de mensen nu iets kan tonen als ze vragen wat ik voor werk doe.

Het album bevat een selectie van 80 cartoons die in Sp!ts verschenen zijn: wat waren de selectievoorwaarden van een cartoon om het album te halen?
De cartoon moet in de eerste plaats grappig zijn, maar dat niet alleen. Het boekje ligt in België én Nederland, dus zowel Belgische als Nederlandse lezers moeten bij elke cartoon weten waarover hij gaat. Eigenlijk was de selectie niet zo’n probleem, want ik trek actuele thema’s toch meestal uit hun actualiteitsjasje. Wat overblijft zijn thema’s die iedereen kent. En verder had ik op het moment van de selectie al meer dan 300 cartoons. Dus materiaal genoeg om uit te selecteren.

Met je dagelijkse publicatie in Sp!ts bereik je een miljoenenpubliek (da's toch niet overdreven gesteld, hé?). Merk je iets van je bekendheid die stijgt of valt dat allemaal wel mee?
Sp!ts wordt dagelijks gelezen door zo’n 1,7 miljoen mensen. Ik krijg regelmatig aanvragen uit Nederland, dus er is wel degelijk een effect. Maar ik merk het vooral aan het aantal bezoekers op mijn blog (http://aaarghcartoons.blogspot.com) en website (www.aaargh.be). Sinds ik in Sp!ts sta zijn die vertwintigvoudigd.

Je cartoons staan niet alleen in de krant maar verschijnen ook op de website van Sp!ts waar menig surfend medemens - liefst anoniem - zijn gal uitspuugt over je werk. Is dit bevorderlijk voor je? Check je die commentaren elke dag?
Het is niet altijd bevorderlijk. In het begin checkte ik de commentaren voortdurend, en dat was niet goed voor het zelfvertrouwen. Ik heb moeten leren dat mensen in de anonimiteit van het internet álles durven schrijven, tot doodsbedreigingen toe. Maar ik besef ondertussen ook dat het een kleine minderheid is, en dat die mensen blijkbaar niets beters te doen hebben dan te reageren en hun gal uit de spuwen op internetfora. Je kan sowieso niet voor iedereen goed doen, maar als ik goed kan doen voor zoveel mogelijk mensen is dat ook al niet slecht.

Je cartoons verschijnen elke dag in een Nederlandse krant. Merk je een verschil als Belg in het soort humor tussen Belgen en Nederlanders? Zou je een andere soort humor hanteren in je cartoons mochten ze bijvoorbeeld in de Metro verschijnen?
Ik zal mijn humor nooit aanpassen. Soms moet ik wel water bij de wijn doen als ik bijvoorbeeld een opdracht krijg van een reclamebureau om een cartoon te tekenen voor kinderen. Maar ik heb nooit van grove of shockerende humor mijn handelsmerk gemaakt, dus eigenlijk is dat nooit een probleem.

Je tekent niet alleen voor Sp!ts uiteraard, een hele rits werkgevers sieren je cv. Moet je steeds uit een ander vaatje inspiratie tappen voor die verschillende opdrachten? Is dat switchen tussen verschillende opdrachtgevers makkelijk?
Ik tap voortdurend uit andere vaatjes, al was het maar om niet te eentonig te worden. Ik werk ook met een systeem van schetsen. Voor specifieke opdrachten maak ik eerst een reeks cartoonschetsen die ik de klant voorleg. De klant kiest zijn voorkeuren die ik vervolgens uitwerk. Op die manier kan ik variëren in soorten grappen – visueel, woordspelingen, redeneringen, uitvergrotingen – en kiest de klant zelf waar zijn voorkeur ligt.

We promoten graag elk nieuw album dat verschijnt en je album - daar zijn we wel van overtuigd - zal sowieso zijn weg vinden bij de mensen. Welke plaats zou jij de mensen aanraden om je album te lezen?
Elke plaats is goed. Het is een handig formaat, dus je kan het overal mee naartoe nemen. De trein, ergens op een terrasje, thuis, of gewoon de wc. Zolang je er maar je achterwerk niet mee schoonveegt! (lacht)

Je produceert immens veel; nooit schrik gehad voor het befaamde lege blad dat maar wit blijft wezen?
Witte bladen ken ik niet. Hoe witter het blad, hoe sneller er ideeën komen. Ik verafschuw witte bladen, dus kan ze maar best zo snel mogelijk vullen. De dag dat ik grappen herhaal, heb ik Alzheimer. De dag dat ik geen ideeën meer heb, ben ik dood.

Ik heb gelezen dat je elke keer twee cartoons aanbiedt aan de Sp!tsredactie waar ze uit kunnen kiezen. Wat gebeurt er eigenlijk met die cartoon die ze niet gebruiken?
Soms gebruiken ze die terecht niet omdat de andere beter is. Die valt dan gewoon weg. Soms zijn de twee cartoons die ik opstuur aan elkaar gewaagd. Dan kiezen zij er eentje en gebruik ik de andere voor bijvoorbeeld TeVe-Blad in België. Goeie cartoons zijn nooit verloren.

Zijn er nog andere plannen of verzuip je nu al genoeg in het werk? 
Plannen en ambitie genoeg. En verzuipen of niet, die plannen en ambitie heb ik nodig. Ik wil NV Overwerk, mijn strookstrip die tot voor kort in Jobat verscheen, in een of meerdere kranten zien. Nu verschijnt die strip al wekelijks in Sp!ts en DataNews – een gespecialiseerd computerblad. Maar elke dag zo’n strip lijkt me nog beter. En dan is er nog Rumi, mijn woordenloze paginastrip. Ik wilde een strip maken voor kinderen én volwassenen. Vandaar het woordenloze - voor de kinderen. En de humor - voor de ouderen. Ik wil graag zoveel mogelijk variëren in mijn werk, en laten zien dat één persoon ook verschillende vormen van humor kan hanteren. Vernieuwen blijft nodig. Iedereen zou dat moeten doen!

Dan danken we je nu voor al deze geweldige antwoorden tenzij jij zelf nog iets toe te voegen hebt?
Mijn album is te koop in elke gespecialiseerde stripzaak. Hij kost € 8,95, waarvan telkens 2 euro naar de arme kindjes in Afrika gaat. Dat laatste is niet waar, maar ik kan het maar proberen (lacht)

Bedankt! Ook voor die arme kindjes in Afrika!

---