Een tweede album van Plunk! Luc Cromheecke: "Plunk bestaat eigenlijk gewoon zodat wij er onze zin mee kunnen doen."
Wanneer ik Luc Cromheecke te spreken krijg vraagt hij heel vriendelijk of ik eventjes geduld heb. Hij is immers druk doende het werk dat hij vandaag maakte te saven op de computer en wil dat nauwgezet doen. “Kwestie van niets te verliezen”. Daarmee verwoordt hij de aloude angst die tekenaars teistert: mappen vol originelen verliezen op de trein, crashende computers, peuters gewapend met hele kleurdozen van Caran d’Ache,… Wat echter nooit zal vergeten worden wegens in ons collectief geheugen gegrift is de creatie die hij samen met Laurent Letzer op ons losliet: Plunk. U leest hier waarom dat zo is.
Door Peter Moerenhout
Luc Cromheecke: "Op zich ben ik een bibliotheeklezer, uit gierigheid. (lacht) Nee, eigenlijk heb ik ongeveer alle klassiekers in huis: Lucky Luke, Robbedoes, De Smurfen, Asterix, Johan en Pirrewiet, enzovoort. Ik ben opgegroeid met Nero, Suske & Wiske en Jommeke en die strips spraken me al van in het prille begin heel erg aan. Al moet ik zeggen dat Nero er voor mij bovenuit stak."
Omdat Nero een iets meer naar volwassenen gerichte strip was?
"Misschien wel. Wat me vooral aantrok waren de totaal van de pot gerukte plotwendingen die zich binnenin één album konden voordoen. Nero had echt compleet zotte verhalen en had ook niet zo’n doorgedreven moraal als Jommeke en Suske & Wiske. In één album konden ze de hele wereld afreizen bijvoorbeeld. Ook de vertelstijl en de tekenstijl die heel organisch overkwamen, trokken me enorm aan. Nero was in die tijd bijlange niet zo afgelikt als die andere strips. Zeer vormelijk ook. Voor mij behoren de eerste zestig albums van Nero tot de absolute top. In de Humaniora, nog voor ik serieus met striptekenen bezig was, had ik een abonnement op Robbedoes en begon ik echt strips te volgen. Maar het was pas later, op de tekenacademie, dat ik me voor andere dingen begon te interesseren. Wat moeilijker werk als het ware. Zo vind ik Robert Crumb heel goed, vooral ook om het grafische aspect. De Amerikaans humorstrips van de jaren ’20 en ’30 hebben me ook heel hard beïnvloed. Die verschenen vooral in de zondagse bijlagen van kranten, de zogeheten “Sunday pages”. “Polly & her pals” van Cliff Sterrett is daar een goed voorbeeld van. Wat me enorm aantrok in de strips van die tijd zijn de stijlexperimenten met zwart-wit die er in uitgevoerd werden."
Plunk ziet er steeds zo droef uit. Hoe komt dat?
"Omdat hij het slachtoffer is van zijn eigen succes. We hebben hem indertijd gemaakt voor het Belgisch Centrum voor het Beeldverhaal. Wij kregen het thema “merchandising” toegewezen. Eigenlijk is Plunk één grote grap. We vroegen ons meteen af wat het toppunt van merchandising zou zijn. Je moet ook weten dat “My Little Pony” en zo toen heel wat furore maakte, met al die felle kleuren en gemaakt uit giftig plastiek. Het leek ons heel grappig om een zo lelijk mogelijk figuurtje te maken met zo lelijk mogelijke kleuren en dat dan te presenteren als het hoogtepunt van marketing. Door Plunk zelf constant triest te laten zijn zorgen we dat het duidelijk blijft dat het een parodie is op marketing en zo."
Plunk zelf maakt alvast geen gebruik van zijn vedettenstatus om wat gelukkiger te worden. "Plunk zelf heeft geen besef van zijn succes. Plunk is, net zoals Guust Flater, een simpele stripfiguur. Hij beleeft eigenlijk een soort toneeltjes en komt zomaar in allerhande situaties terecht die wij voor hem bedenken. Laatst vroeg een journalist me: “Wie is Plunk eigenlijk, van waar komt hij?”. Het juiste antwoord is dat hij een stripfiguur is, niet meer en niet minder. Hij heeft geen familie of duidelijke afkomst omdat we ons daarmee misschien zouden kunnen beperken. Hij bestaat eigenlijk gewoon zodat wij er onze zin mee kunnen doen. De mensen reageren ook niet raar op hem als ze hem over straat zien lopen. Niemand schrikt van zijn uiterlijk, hij past perfect in het straatbeeld ondanks zijn uiterlijk, zoals bij de meeste stripfiguren. Zijn uiterlijk verklaart ook wel een deel van het succes. Plunk is zeer herkenbaar. Als ik hem teken in een massa mensen, op een rockconcert of zo, haalt iedereen hem er zo uit. Plunk is eigenlijk een soort oerkarakter."
Naast zijn uiterlijk en het feit dat jullie geen taal gebruiken, zijn er nog andere dingen die volgens jou bijdragen tot het universele karakter van Plunk? De humor misschien?
"De humor is inderdaad heel belangrijk. Wij zorgen er bijvoorbeeld voor dat er niets op de pagina staat dat de grap voor de voeten zou kunnen lopen. De grap moet zo duidelijk mogelijk zijn en moet door iedereen gesnapt kunnen worden. Zelfs al is de grap heel surrealistisch, dan nog moet alles juist zijn: de oogjes die juist kijken, perspectief, enzovoort. Plunk verschijnt eerst in Spirou en wordt nadien pas gebundeld. Ik kan je vertellen dat er voor die bundeling een veertigtal correcties gemaakt worden. Het moet zo perfect mogelijk zijn.
Wat volgens mij ook belangrijk is, is dat Plunk geen duidelijk ras heeft. Iedereen kan zich er in herkennen. Bij “The Simpsons” gebruiken ze dat ook: die zijn allemaal geel… Hoewel er in “The Simpsons” dan wel weer duidelijke rassen voorkomen… En bij ons zijn de meeste figuranten en nevenpersonen ook blank. Ik probeer er af en toe ook wel wat meer gekleurde mensen in te smokkelen maar dat mag nu ook weer niet opvallen, hé?"
Je vertelde zelf al dat jullie humor vaak surrealistisch is. Ik zou zeker nog slapstick vermelden in de mix, maar hoe zou jij zelf jullie humor omschrijven?
"Eigenlijk hebben Laurent en ik altijd al dezelfde soort humor gehad. Al sinds we samen Tom Carbon begonnen te maken. Die was gebaseerd op één van onze klasgenoten. Waar halen wij onze humor vandaan? Jaques Tati is heel belangrijk, vooral het visuele aspect dan. Wat Laurent bijvoorbeeld heel goed kan, is mensen op het verkeerde been zetten. Dan neemt hij een alledaagse, herkenbare situatie en geeft er een enorme twist aan. In het tweede album van Plunk gebruiken we een paar keer het onbewoonde eiland als setting. Dat is namelijk heel herkenbaar: de mensen weten direct waar het over gaat. Maar dan komt er natuurlijk een van de pot gerukte clou. Eigenlijk is dat ook heel Nero-achtig."
In Plunk zit niet zoveel echt harde humor. Komt dat omdat jullie rekening houden met het publiek of ligt dat aan jullie persoonlijkheid?
"Ik denk dat dat gewoon niet in onze aard ligt. Als we zitten te brainstormen, zeggen we vaak dat we er wel eens wat hardere humor in willen steken maar het komt er blijkbaar gewoon niet van. In één van de nieuwe gags komt er nu toch wel al een beetje bloed aan te pas. We zijn nu ook bezig met een kortverhaal waar een beetje seks in zit. Een héél klein beetje dan. Natuurlijk moeten we daar ook mee oppassen. Ik herinner me een grap met een opblaaspop waarvan Dupuis zei dat we misschien problemen zouden krijgen als het album ooit in Portugal wordt uitgegeven. (lacht) Maar we willen dus wel hardere grappen maken."
Bestaat er al veel merchandising van Plunk?
"Eigenlijk niet en alles wat wel al bestaat is een beetje fake. Het is heel grappig: veel mensen lijken te denken dat Plunk al heel lang bestaat en dat er heel veel merchandising van hem bestaat, maar dat is niet zo. We hebben nu wel die opblaas-plunks en een reusachtig pak dat we kunnen aantrekken om promotie te voeren maar dat zijn eigenlijk dingen die op ons eigen initiatief tot stand zijn gekomen. Wij hebben dat in gang gezet en toen heeft de uitgeverij het budget goedgekeurd. We hebben ook de marketingdienst van Dupuis kunnen overtuigen om stickers van Plunk bij een speciale uitgave te laten drukken, maar echt veel merchandising is er dus nog niet."
Zou je graag veel merchandising zien rond Plunk als een soort van ironisch hoogtepunt of bescherm je jullie figuur daar liever wat tegen?
"Goh, in maart verschijnt er een speciale uitgave en in het najaar ook. Bij die laatste zou normaal gezien een zuignap moeten zitten die in China vervaardigd moet worden. Daarover wordt er nu nog onderhandeld. Wij vinden zoiets eigenlijk gewoon grappig.
Ik heb hetzelfde bij “Spongebob Squarepants” dat is zo’n belachelijk figuurtje dat je niet aux serieux kan nemen: een spons met een broek aan. Elke keer als ik daar merchandising van zie, krijg ik de slappe lach, hoewel ik Spongebob wel fantastisch vind. Zoiets zou ik voor Plunk ook willen."
Hoelang willen jullie hiermee doorgaan? Blijven de ideeën komen?
"We zijn al twintig jaar bezig met samen strips maken en ik denk dat we het zeker nog eens twintig jaar kunnen uithouden. Het helpt dat Plunk eigenlijk een autobiografische strip is: het gaat eigenlijk om een striptekenaar en zijn personage. We hebben ook net een contract voor vijf jaar getekend bij Dupuis en het zou natuurlijk leuk zijn moesten ze na die vijf jaar zeggen: “Teken er nog maar wat.”. Dat is toch de ultieme droom van elke striptekenaar?"
En laat dat ook ons aller droom zijn, voor alle stripauteurs ter wereld, tot in de eeuwen der eeuwen, amen.
Meer info!
Plunk 2
100% Plunk
Cromheecke en Letzer
Uitgeverij Dupuis
€ 5,25
Geen betere titel dan 100% pure Plunk! voor een album als dit. Luc Cromheecke en Laurent Letzer beleven er een duivels plezier in om, vertrekkende van erg alledaagse situaties, de lezer (kijker, want er is nauwelijks wat te 'lezen') op het verkeerde been te zetten. Het resultaat is een album vol absurdistische, ijzersterke gags voor jong en oud.
Om de reeks toegankelijker te maken voor een jong publiek verschijnt Plunk 2 in een klein klassiek formaat en een softcover-versie. Ook van deel 1 verschijnt een herdruk in deze versie.
Gepubliceerd op 13 Februari 08 - 10:18
plunk rules!
superLaGaffe - 19 02 08 - 09:53
