Stripelke - "Vallen, opstaan, rechtkrabbelen, iets op papier krabbelen, een verkeerd woord, een onjuiste zinsconstructie; 't is verdomme hard werken zo'n boek."
Dromen, ambities, doelen in het leven; ik kan me best wel voorstellen dat vele striptekenaars die ooit gehad hebben en nog steeds hebben. Dromen van een stripalbum, de ambitie om bij het rijtje grootste tekenaars te horen, het doel om met jouw stripheld de wereld te kunnen veroveren. Lekker zo te denken maar voor velen een gekoesterde droom die nooit zijn ware doel bereikt. Pech? Neen, want dromen mogen dan wel volgens een bepaalde zanger bedrog zijn, ze geven je ook zuurstof om er elke dag tegen te gaan. Dat werk te doen dat je ook wel graag doet. Die onbereikbaarheid kan soms mooier zijn dan de werkelijkheid. En een keer de onbereikbaarheid bereikt, dringen andere doelen, ambities en dromen zich op om die eerste onbereikbaarheid te vervangen. De finish van één van mijn onbereikbaarheden heb ik net gehaald; een boek met mijn naam op zal zowaar de boek- en striphandels sieren!Misschien wel wat weggemoffeld, amper bekeken door toevallige wandelende medemensen, besnuffeld door een oude hond maar wel in die winkelrekken! En wie weet, durft er iemand zijn geldbeugel naar boven te halen en het boek 'Laat ze strips lezen!' zodoende bij hun collectie toe te voegen of zelfs in een makkelijke zetel te lezen! Wie weet?
Een tweetal jaar geleden zijn we - co-auteur Jan Cumps en ik zelve - aan het zware zwoegwerk begonnen om een boek te schrijven over strips en het onderwijs. Tips voor leerkrachten, bibliothecarissen, leerlingen en (hopelijk) vele andere geïnteresseerden; eens dat doel gesteld, was het maar een kwestie van beginnen te schrijven. Vallen, opstaan, rechtkrabbelen, iets op papier krabbelen, een verkeerd woord, een onjuiste zinsconstructie; 't is verdomme hard werken zo'n boek. En dan spreek ik nog niet over het gegeven tijd; drie kinderen, een vrouw, een sociaal leven en tussendoor nog af en toe wat werken voor die bekende dagelijkse boterham. Grof misschien maar het is een aantal keer gebeurd dat ik mijn lieve vrouw en drie schatten van kinderen vroeg het huis te verlaten en zich elders te amuseren. Alleen stilte kon de opperste concentratie om ettelijke duizenden woorden te combineren niet verstoren. Neem het van mij aan; ik heb echt wel een lieve vrouw en echt wel drie schatten van kinderen. Zonder morren lieten ze me eenzaam achter in mijn zelfverkozen stilte...Maar nu is het finito, gedaan, over! Een knappe cover dankzij Patrick van Oppen en Ivan Claeys, teksten die deadlinegewijs op tijd werden ingeleverd, drukproeven die over en over op fouten moesten worden gecontroleerd,... Pffft, en nu? Op mijn lauweren rusten? Neen, boekvoorstelling voorbereiden, een lezing voorbereiden, reclame maken (wat bent u hier aan het lezen, denkt u?), jezelf verkopen. Eerlijk, ik doe het graag, niet alles even graag maar de grote stroming van gedachten is een positieve stroming.
Misschien overweegt u ook dit boek te kopen? Blader het eens door, zou ik zeggen. Het zou mij plezier doen maar sowieso kan ik zeggen dat een van mijn onbereikbaarheden nu al gehaald is. Vijftien jaar voor vooropgestelde deadline... Andere dromen, ambities en doelen in het leven dringen zich nu op; die glimlach op mijn gezicht is oprecht...
Gepubliceerd op 19 Oktober 07 - 18:39
Proficiat! En wat is het volgende doel?
herbert le canard (URL) - 24 10 07 - 15:48
Hopelijk hoor je daar binnenkort ook wat over, hé herbert… 
Kurt M. (URL) - 24 10 07 - 15:50
