Bouden, Swerts en Vanas over het 5de album van 'En Daarmee Basta!': "De kritiek dat 't dus makkelijker is een mediastrip te maken, slaat nergens op"
Mistmaniakken, sprekende doodgravers, grappige etalages en de nooit werkende GPS; het vijfde ‘En Daarmee Basta’-album is gearriveerd! De strip gebaseerd op de jeugdsitcom ‘En Daarmee Basta!’ lees je in een rotvaart uit en wordt getekend door dezelfde mensen – Wim Swerts en Luc Vanas - die u op regelmatige basis een ‘W817’-strip bezorgen. Voor de scenario’s staat Tom Bouden in. Een triootje kon er nog net af tijdens de vakantie van de heren tekenaars. Foto’s hebben we begrijpelijkerwijs niet getrokken…
De strip lees je in een rotvaart; hoe krijgen jullie die snelheid in de albums? Is dat op het conto te schrijven van Tom Bouden of hebben jullie tekeningen daar ook iets mee te maken?
Wim: We zijn blij dat jullie dat vinden. Uiteindelijk als je een strip uittekent ervaar je dat enigszins anders. Je moet het een tijdje laten liggen en dan eens herlezen. De vaart die er in zit, is in de eerste plaats te danken aan de scenarist, aan Tom, die het verhaal op papier zet. Als het daar al fout zou lopen, dan kan je het met het mooiste tekenwerk niet rechttrekken. Uiteindelijk vullen scenario en tekenwerk mekaar natuurlijk aan.
Luc: Maar in feite scheuren we met onze Citroënnekes de autostrades af. Ik achter het stuur terwijl Wim tekent, zo tegen 200 km/uur.
Tom: Gelukkig rij ik met een Jaguar, anders zouden ze niet bij te houden zijn. We krijgen natuurlijk maar 30 pagina's om een verhaal te vertellen, en veel is dat niet. Voor je het weet zit je aan de laatste pagina. Vandaar dat ik die pagina's zo goed mogelijk probeer te vullen.
'En daarmee basta!' is een jeugdsitcom op Ketnet; zijn jullie nu verplicht om die te volgen en kwijten jullie je goed van deze taak?
Wim: We zijn enkel verplicht de setting en de karakters te gebruiken. We, of beter in eerste instantie Tom, laat zich dus wel inspireren door de afleveringen, maar uiteindelijk zal er geen enkel verhaal dat in stripvorm verschenen is, identiek zijn aan de afleveringen op televisie.
Tom: Af en toe merk ik wel eens dat ik iets heb geschreven dat in een ietwat gelijkaardige vorm terugkomt in de tv-reeks. Maar dat is normaal als je los van elkaar werkt.
Luc: De kritiek dat 't dus makkelijker is een mediastrip te maken omdat je 'het gewoon maar moet overtekenen' slaat nergens op. Je respecteert het gegeven, maar voor de rest ben je vrij en is er evenveel werk aan als het maken van een niet-mediastrip.
Tom: Het vreemde is dat strips als Classix veel meer aandacht in de pers krijgen, terwijl dat in wezen gewoon overgetekende verhaaltjes zijn, terwijl ik bij Basta echt wel mijn best doe om telkens met een origineel verhaal af te komen, dat anders is dan het voorgaande of het volgende. En daar kruipt veel meer tijd in dan in het maken van een literaire bewerking.
Wim: De moeilijkheid is ook vaak dat er een massa hoofdfiguren in spelen, die ook in de strip een rol moeten krijgen. En zeven à acht figuren een hoofdrol geven kàn niet altijd. Dus wordt dat wel eens afgewisseld.
Luc: Maar Tom slaagt er in dit album wel goed in iedereen toch gelijkmatig de nodige aandacht te geven.
Tom: Zolang ze maar niet allemaal terzelfde tijd in één prentje moeten staan, niet?
Wim: Hehehe, inderdaad! En of wij in ons opzet slagen qua tekeningen? Dat moet je aan de lezer of Tom eens vragen. We werken er met plezier aan omdat het visueel toch een beetje anders is dan bv. W817. Soms hadden we graag alleen wat meer tijd gehad.
Luc: Hoewel, dan tekenen we uiteindelijk niet méér, alleen een beetje trager.
Wim: Juist daarom!
De GPS blijkt voor veel inspiratie te zorgen in het stripverhaal: hebben jullie eigenlijk een GPS en staat daar dan de vrouwen- of mannenstem op?
Wim: Ja, zo'n Tomtommeke, met een stem van een scone vlaamse deerne.
Luc: Ik leen die van Wim omdat 't zo'n schoon vrouwke is. M'n vrouw vind dat gelukkig niet erg.
Wim: Zou Tom ook een Tomtom hebben?
Luc: Tja, misschien ene met mannenstem?? Moeten we 's vragen!
Tom: Die heb ik inderdaad. Maar blijkbaar zijn de heren Lighthousers vergeten dat we de situatie met de haperende GPS echt hebben meegemaakt, toen we het station van Gent zochten.
Luc: Ja, dat klopt! Dat ding vond maar geen sateliet! Zo afgelegen is Gent nochtans nu ook weer niet hè? Wim: Bij ons in Limburg, tot daar toe. (lacht)
Sommige details in jullie fijne stripkaders zijn zoals steeds heel leuk om te ontdekken; reclameborden met eigendaardige reclame op, warme kappers en vegetarische bakkers, uitstalramen met vensters, de begrafenisondernemers die met zwarte tekstballonnen spreken,... noem maar op. Zijn dat zaken die gedetailleerd in het scenario van Tom staan of verzinnen jullie die allemaal zelf?
Luc: Het gros van die visuele grappen wordt door Tom aangebracht. Dat is ergens ook typerend voor zijn verhalen.
Tom: Zo typerend vind ik die nu toch ook weer niet. Ik doe dit bij Basta zeer bewust, omdat ik er gewoon een zo goed mogelijke strip wil van maken, met verschillende vormen van humor. Die visuele spelletjes zouden er niet inzitten indien ik de scenario's gewoon zou uittypen, maar omdat ik alles schets, gebeurt het al eens vaker dat ik merk dat er nog ergens iets op de achtergrond moet komen om een leeg stuk decor op te vullen. En dan zoek je naar iets grappigs. In het 4e album zaten er zo in de achtergrond meer dan 60 verwijzingen naar bestaande verhalen, maar bij het uittekenen zijn er een paar gesneuveld, vrees ik. Snif. Luc: Oeps, de kopies waren misschien te licht waardoor we dat over het hoofd hebben gezien?
Wim: Wij geven er her en der een extra accentje aan zoals bijvoorbeeld die zwarte tekstballonen wanneer de begrafenisondernemer een woordje zegt. Dat zijn dingen die je invallen wanneer je aan 't tekenen bent.
Tom: Ik ben jaloers dat ik dat zelf niet heb bedacht.
Ooit al een mistmaniak tegen gekomen?
Wim: Ja, maar toen was er geen mist.
Luc: Hoe heb je 'm dan herkend?
Wim: Zijn mistlicht stond nog aan.
Wat is voor jullie het verschil tussen 'En Daarmee basta!' en 'W817'?
Wim: W817 is wat traditioneler van opbouw, zowel in vertelstijl als in tekenstijl.
Luc: Basta is soms wat 'surrealistischer'. Dromen of gedachten kunnen er met veel fantasie in uitgebeeld worden zonder in de "het-was-maar-weer-een-droom"-val te trappen. Dat is het leuke eraan. Nu zal je altijd wel zien dat 't van dezelfde tekenaar komt, maar er is toch wel degelijk dat verschil. Dat was ook uitdrukkelijk de vraag van de VRT en de Standaard Uitgeverij.
Zouden jullie een heel andere stijl aankunnen?
Wim: Ja, maar dat vergt even tijd om om te schakelen. Uiteindelijk kan je onze Studio 100-boeken niet vergelijken met wat we voor de Standaard Uitgeverij nu maken. Een tekenstijl wordt op een gegeven moment ook zoiets als een handschrift. Je moet je eens inbeelden dat men je vraagt om eens je handschrift helemaal te veranderen. Niet zo voor de hand liggend, toch?
Luc: Wie schrijft er nog met een pen tegenwoordig?
Wim: Ja, daar zeg je zo wat!
Mogen we jullie weerom hartelijk danken voor de moeite die jullie gedaan hebben om deze vragen te beantwoorden?
Wim: Graag gedaan.
Luc: Merciekes voor de aandacht!
Tom: Wim en Luc hebben me gedwongen. Ik heb begot nog last van jetlag!
Wim: Wat we allemaal niet over hebben voor de jongens van Stripeljee!
Snif, stop mannen, ons gemoed schiet vol!
Meer info!
En Daarmee Basta! 5:
De mistmaniak
Bouden, Swerts & Vanas
Standaard Uitgeverij
4,50 euro
Gepubliceerd op 24 Juli 07 - 14:50
ik graag daar mee basta
michelle - 05 01 08 - 18:23
