Aaargh: "Als ik een spleetje zie, duik ik erin"

Mario De Koninck alias Aaargh mag al zeker drie maanden lang elke dag een cartoon plaatsen in de Nederlands krant 'Spits'. De Belgische cartoonist mag zich namelijk winnaar noemen van de strip- en cartoonwedstrijd die het bewuste dagblad in het leven had geroepen. Met een lezerspubliek van 1,7 miljoen lezers (als we goed ingelicht zijn) mag de man met de onomatopee als artiestennaam wel zeggen dat hij de hoofdvogel heeft afgeschoten. En bij woorden als hoofdvogel en afschieten zijn wij er als de kippen bij om wat vraagjes te stellen. Aaargh antwoord grappig, gebeten, mét een mening én een grote hoeveelheid cartoons!

Onder Mario De Koninck kent niemand jou maar als we Aaargh zeggen, zal er bij veel mensen een lampje branden. Waarom heb je gekozen voor een onomatopee als artiestennaam en specifiek die onomatopee en niet Bang, uch, of vroaaar?
Aaargh: "Het kiezen van een pseudoniem kwam spontaan, net zoals een Vlaamse zangeres ook niet als Marjet Vanderslagmeulen op het podium kruipt. Tenzij Marjet Vanderslagmeulen te veel gedronken heeft, maar dat is een ander verhaal. Het leek me logisch om een naam te zoeken met een directe link naar de stripwereld, en dan kom je al snel bij onomatopeeën uit. En waarom Aaargh? Het is dé sterfkreet bij uitstek, en cartoons associeer ik met scherpe, bijna dodelijke beelden. Tweede voordeel van Aaargh: in elke alfabetische lijst sta ik bovenaan."

Je hebt nu de cartoonwedstrijd van de Nederlandse krant Sp!ts gewonnen. Dat moet een overweldigend goed gevoel geven of vergissen we ons?
"Jullie vergissen zich! Het geeft natuurlijk een goed gevoel om die wedstrijd te winnen, maar het blijft jammer dat kranten wedstrijden nodig hebben om aan goede cartoonisten te komen. Een paar maanden voor de wedstrijd had ik al contact met Sp!ts. Ze hadden geen plaats en geen budget, dus dan ben je snel uitgepraat. Een paar maanden later kan dat dan plots wel, omdat een wedstrijd voor hen natuurlijk een middel is om meer bekendheid te pakken. Het Parool had daar eerder al mee uitgepakt en nu doet ook de Belgische krant Metro hen dat in een verzwakte versie na."

De prijs is ook niet min; 3 maanden lang mag je een cartoon in een goed gelezen krant tekenen. Zomaar eventjes 1,7 miljoen lezers heeft de krant, geen last van plankenkoorts?
"Ik voél die lezers niet. Het is niet dat ze met 1,7 miljoen tegelijk op mijn vingers zitten te kijken. Gelukkig maar. Stel je voor: 1,7 miljoen Nederlanders op mijn dak! Ze zouden mij in een dwangbuis moeten steken! Plankenkoorts heb ik niet. Het is niet de eerste keer dat ik werk publiceer en cartoons op vraag maak. Ik doe dat al een hele tijd voor TeVe-Blad, Jobat, een paar uitgeverijen en nu en dan op maat voor bedrijven. Om de kwaliteit te waarborgen lever ik voor Sp!ts elke dag twee cartoons. De redactie selecteert er elke dag eentje, en de goede cartoons kunnen later nog gebruikt worden. Ik ben een veeltekenaar, en zit er niet mee in om een cartoon extra te tekenen. Dat mag ook niet voor een krant, vind ik. Want je kan net een cartoon klaar hebben, als er plots iets wereldschokkends gebeurt. En dan heb ik de onweerstaanbare drang om daar iets bij te maken. Of ik nu wakker ben, moe of dood."

Denk je of hoop je dat dit de start zal zijn van een succesvolle carrière als cartoonist?
"Dit is vooral een bevestiging van wat ik al drie jaar professioneel doe. Deuren zijn moeilijk te openen, redacties moeten keer op keer overtuigd worden. Maar als ik een spleetje zie, duik ik erin. Doorzetten is belangrijk, blijven beuken tegen vastgeroeste poorten. Want de meeste redacties zitten al jaren in een routineus stramien, en hebben ook niet de middelen om te vernieuwen. Maar als je hen élke week met nieuw materiaal lastigvalt, dan leren ze je kennen. En na de duizendste cartoon zal er wel eens eentje zijn die plots denkt: Tiens, die méént het precies."

Wat vond je eigenlijk van het wedstrijdelement?
"Ik ben heel competitiegericht, dus een beetje wedstrijd kan me altijd wel motiveren. Maar of het een goed idee is om cartoonisten via wedstrijden te rekruteren, is maar de vraag. Redacties moeten meer openstaan voor enthousiaste, talentvolle cartoonisten die zich spontaan komen aanbieden. Ze moeten natuurlijk niet iedereen een kans geven, want er zit veel rommel tussen. Maar ze mogen niet blind zijn voor écht goed werk, en dat is wat er nu een beetje gebeurt. Wanneer werd er nog eens een nieuwe cartoonist in een Belgische krant geïntroduceerd? Dat is járen geleden. Elke krant heeft zijn vaste huiscartoonist, en daar blijft het bij. Enige uitzondering is De Morgen, een krant met een striphart, waar drie cartoonisten elk hun plaats hebben. En dat werkt perfect. Waarom volgen andere kranten niet? En dat terwijl de krantenkolommen vol staan met krabbels van de eerste de beste journalist die zich in zijn vrije tijd columnist noemt."

We veronderstellen dat je nu elke dag een nieuwe cartoon tekent of kan je putten uit een voorraadje gags die in de diepvriezer lagen?
"Voor de komende drie maanden heb ik de afspraak dat ik voor de helft put uit bestaand materiaal, en de helft nieuwe cartoons bijteken. In de praktijk komt dat er echter op neer dat ik tóch elke dag minstens één nieuwe cartoon voor Sp!ts maak. Ik kan het niet laten, en als ik een goed idee heb, vind ik het een zonde om het niét uit te werken. Ik ga in september twee weken op vakantie, dus dan zal die voorraad toch nog van pas komen. En na die vakantie zien we wel. Dan zijn de drie maanden om, maar ik ga er nu al van uit dat we de samenwerking kunnen voortzetten. Daar ga ik toch alles aan doen. Angst om opgebrand te geraken heb ik niet. Er dienen zich elke dag nieuwe thema’s aan. De actualiteit is dikwijls zijn tijd ver vooruit!"

Had je al een voorgevoel dat je dit wel eens kon winnen?
"Als ik de 10 geselecteerde finalisten bekeek, waren er een drietal kanshebbers, waaronder ik ook mezelf rekende. Maar door het sms-systeem achtte ik de kans klein. De grote massa laten kiezen is nooit een goed idee. Dan krijg je een soort gemiddelde, een doorsnee product waar iedereen zich kan in vinden. Kijk naar de Idoolwinnaars. De leuke snoetjes halen het van de betere zangers. Nederlanders die op cartoons stemmen kiezen voor tekeningen met dikke, vette drollen en smurfen die anaal ondersteboven worden geramd, en dat liefst met een dikke, vette drol op hun hoofd. De humor van Nederlanders blijft vreemd. Toen de hoofdredacteur me belde, en vertelde dat de jury de beslissende stem had, wist ik: die ménen het! Ze zoeken een echte cartoonist waarmee ze langere tijd in zee willen gaan, en niet het zoontje van de bakker dat toevallig veel mensen kent om op hem te stemmen."

Van welke 'tegenstanders' in de wedstrijd kon jij ook best genieten?
"Ik kan daar geen namen op plakken, omdat ik heel slecht ben in het onthouden van namen. En ook al in het onthouden van gezichten. Misschien moet ik maar eens een dokter consulteren. Voor hetzelfde geld ben ik al jaren blind met ernstige symptomen van Alzheimer."

Vind je jezelf een verdiende winnaar en waarom?
"Ik kan moeilijk oordelen over anderen, maar toch ben ik een verdiende winnaar. Ik volg de actualiteit op de voet, heb een onvermoeibare competitiegeest waardoor geen enkele deadline te vroeg komt, maal niet om een cartoon meer of minder, en heb een ongelooflijk streng lief dat mijn tekeningen ijzingwekkend koel afkraakt als ze niet goed zijn. Dus wat wil een mens nog meer?"

Een abonnement op 'Goed Gevoel'?

Gepubliceerd op 26 Juni 07 - 16:24