Stripelke
Sproe? Mijn gazettenboer kijkt me meewarig aan. "Spirou", verduidelijk ik geduldig, "een stripblad.". Zijn ogen dwalen af naar het rek tijdschriften waar vrouwen in soms zeer onnatuurlijke houdingen en zonder enige zedelijke bescherming van een stukje textiel de cover sieren. Een glimlach ontluikt aan zijn mondhoeken. "Spirou, de Franstalige Robbedoes. Je weet wel dat wekelijks stripblad," zeg ik op gedempte toon. Er had zich ondertussen al een rijtje ongeduldige krantenkopers achter mij geschaard. Maar ondanks mijn deskundige en wellicht perfect uitgesproken uitleg, bleek er geen belletje te rinkelen bij mijn nicotinedealer. Het belletje van de winkeldeur rinkelde echter wel weer. Klant numero 10 die zich kwam aansluiten bij het rijtje ongeduldigaards...
Mijn kop wordt rood. Zweet. Roder. Zweter. Met bijna smekende ogen vraag ik hem een blaadje papier wat ik prompt ook krijg alsof ie had gewacht op die vraag. Een pen tover ik uit mijn hemdzakje en in drukletters schrijf ik 'SPIROU'. Een aantal mensen achter me beginnen te kuchen; de eerste tekenen van een koude kalkoen, wat in het Engels best wel cooler klinkt. Mijn zweethanden geven hem het papier in zijn eigenlijk best wel kleine handen voor zo'n groot uitgebouwde vent. Zijn tattoos lezen als een roman maar ik ben aan het afdwalen. De winkelbel doet zijn werk, vele malen achter elkaar. Pijnlijk voor mij maar de bel weet niet beter.
Een zweetdruppel legt een gedeelte van mijn gezicht af, mijn kop staat op ontploffen. Roder kan niet meer, denk ik toch. Dring! Weer die bel. Ik tast naar mijn buik. De toiletpapierfabrikanten zullen me zeer binnenkort weer tot één van hun betere klanten kunnen rekenen. Rustig leest mijn krantenboer mijn vers geschreven drukletters. Het aantal kuchende mensen achter mij is toegenomen. Een dirigent zou zijn handen vol hebben met dit kuchorkest. De zweetdruppel heeft mijn kin bereikt en nestelt zich in mijn sik. "Aaah, de Spirou!", roept plots maestro gazet uit. Een brede glimlach siert nu zijn tronie, het maakt hem meteen een stuk geliefder bij me. Ik beantwoord zijn brede glimlach met een goedkeurend knikje. "Daar zal ik eens voor bellen, maar volgende week woensdag zal dat in orde zijn, daar kan je van op aan.", maakt hij mij met zijn antwoord gelukkig. Ik dank hem - mijn ouders hebben me als een beleefde jongen opgevoed - en betaal braaf mijn nicotinerolletjes en mijn dagverse krant. Het gekuch is opgehouden. De rest kan nu ook zijn stuff ophalen. Dealen is een vak apart...
Sinds een tweetal maanden krijg ik nu mijn wekelijks stripweekblad automatisch bij mijn krant en sigaretten. Een uitstekende combinatie die ik iedereen kan aanraden. Vooral dat stripblad, bedoel ik dus. Want God, wat miste ik die wekelijkse verpozing met een stripje! Echt, zonder enige overdrijving. Vroeger zoveel stripweekbladen - remember Kuifje, Robbedoes, Eppo? - en nu niets meer. Nada. Nothing! Rien en 'niets in het Oezbekistaans'. Overschakelen op de taal van Molière dan maar. Goed voor mijn talenkennis maar vooral leuk om elke week verrast te worden door de cover, een nieuw verhaal, een nieuwe ontdekking, een leuke grap, een fijne special, een verrassende verrassing. Maar eerlijk? Veel liever in mijn eigen taal maar als het niet anders kan...
Dan maar met de Frans...
Gepubliceerd op 06 Mei 07 - 13:49
Knap geschreven stukje!
herbert le canard (URL) - 09 05 07 - 16:47
En veel oude bekenden ontmoet in de Spirou, of vooral nieuw stuff
wim peeters (Email) - 09 05 07 - 20:12
Baard en Kale, Agent 212, Robbedoes en Kwabbernoot (door Le Gall, Billy The Cat, De Beverpatrouille,... Toch wel een beetje dus. Maar ook veel nieuwe dingen. Soms goed, soms niet om aan te zien. Net zoals vroeger dus…
Kurt M. (URL) - 09 05 07 - 21:18
