Recensie: Jododcus de barbaar nr. 1 – Een prinses ontsnapt

Conan

Ik moet eerlijk zijn: ik was geen fan van Marq van Broekhoven. “Peer de Plintkabouter” vond ik een niet zo denderend getekende gagstrip met doorgaans vrij voor de hand liggende pointes  en “Marq denkt” heb ik niet gelezen. Maar na het lezen van de eerste “Jodocus de barbaar” ben ik van gedacht moeten veranderen. (PM)

Recensie: Robbedoes en Kwabbernoot nr. 52: De schaduwzijde van Z

Vaart

Okay, ik beken: ik heb nog niet echt veel strips van Robbedoes en Kwabbernoot gelezen. Ik bezit dus amper een referentiekader voor deze bespreking. Aan de andere kant: er redelijk wat commotie geweest toen Morvan en Munuera het duo updaten naar een iets modernere versie dus misschien is mijn maagdelijke blik juist een plus.

Recensie: Wat wij moeten weten

De surrealiteit der dingen

In 2007 en de daaropvolgende jaren gooide Willy Linthout hoge ogen met zijn stripreeks “Het jaar van de olifant”. Onder deze titel vertelde hij het gefictionaliseerde relaas van hoe hij en zijn omgeving omgingen met de zelfmoord van zijn zoon: Sam. De reeks “Wat wij moeten weten” is in zekere zin een spin-off van “Het jaar van de olifant”. Willy’s alter ego, Karel, duikt ook in deze stripreeks op. (PM)

Recensie – Murphy’s Miserable Space Adventures

It’s a comic, Jim, but not as we know it.

Charlotte Dumortier studeerde dit jaar af aan Sint-Lukas Brussel. Als masterproef maakte ze zeven boekjes met korte gags over een eenzame ruimtevaarder die ze Murphy doopte. Johan Stuyck, die lesgeeft op Sint-Lukas, vond die boekjes zo goed dat hij haar voorstelde om ze uit te geven bij Oogachtend. Maar wat vinden wij daarvan? (PM)

Recensie – Mezek

Geboeid

De collectie “Getekend” van Le Lombard zorgt steeds voor lekker leesmateriaal. De imprint bestaat al meer dan vijfentwintig jaar en heeft nog geen 40 albums opgeleverd. Dat wil zeggen dat men streng selecteert voor opname. Goed zo. Ook “Mezek” staat garant voor een interessant uurtje lezen. (PM)

Recensie – Buit van Strip Turnhout

Goud

Als ik nu, enkele dagen later, aan Strip Turnhout terugdenk dan zie ik chaos: standjes, vluchtige gesprekken, dansen, alcohol, prijsuitreikingen, signeersessies, interviews, hapjes, maagzuur, sketch battles, wijzen, nawijzen, Kiekeboes, Adhemars en dergelijke meer. Gelukkig heb ik daar ook enkele strips opgepikt want die zijn toch de hoofdgasten op zo’n festival. Omdat het er zoveel waren bespreek ik er meteen, snel en summier een aantal van de kortere. Later volgen van andere strips misschien nog meer uitgebreide recensies. En avant! (PM)

Recensie – Aan boord van de Morgenster

Swanky

Het verstrippen van “literaire” romans kent een hoge vlucht. De redenen daarvoor zijn legio. De makers willen een hoogstaande strip maken, het medium strip op een hoger niveau tillen, maken een adaptatie die op creatieve wijze omgaat met het bronmateriaal of willen simpelweg op de kap van een succesvol verhaal wat kluiten binnenrijven. “Aan boord van de Morgenster” is een adaptatie van een roman van Pierre Mac Orlan maar is duidelijk een werk van liefde. Vermoed ik. Als Riff Reb’s, de maker, geld had willen scheppen had hij wel Harry Potter of zo proberen verstrippen. (PM)

Recensie - Airborne 44

Evenwicht

Jarbinet is als stripmaker vooral bekend om “De as van de Katharen” maar kwam in 2009 op de proppen met een tweeluik rond WOII: “Waar de mannen vallen” en “Morgen zullen wij er niet meer zijn”. Dat tweeluik verscheen onlangs in een integrale. De aanleiding daarvoor is de verschijning van het eerste deel van een tweede tweeluik onder de naam “Airborne 44”: “Omaha Beach”. De verhalen en de personages in deze twee tweeluiken hebben totaal niets met elkaar te maken maar toch valt er een recensie te schrijven over het geheel. De sfeer, tekeningen, dialogen en het vakmanschap zijn immers van gelijke orde. (PM)

Recensie: Green Manor

Ingewikkeld

Scenarist Fabien Vehlmann is bij ons vooral bekend van de reeks “Alleen”. Er werden rond de eeuwwisseling ook enkele andere reeksen van de man vertaald maar die braken niet echt potten. Een beetje vreemd dan dat uitgeverij Blloan nu op de proppen komt met een bundeling van “Green Manor” een reeks die als zijn debuut beschouwd kan worden en die bovendien al eens, verspreid over drie albums, in het Nederlands te krijgen geweest is. (PM)

Recensie: Syrena

Aanlokkelijk

Robert van Raffe is een aanstormend striptalent dat momenteel bezig is aan zijn eerste graphic novel: “Dandy tegen wil & dank”. Gelukkig voor ons doken er in het verleden hier en daar wat kortere werkjes van hem op. Zone 5300, Plots Stripmagazine, Eisner, Vormberichten, NRC Next en Passionate publiceerden allen reeds werk van van Raffe. Dat zijn niet de minsten. (PM)

Recensie: Aya uit Yopougon nr. 6

Zwarte humor

Afrika kan me maar matig interesseren. Ik versta de Chrissen Dusauchoit die lyrisch vertellen over het zwarte continent niet helemaal. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er niets op tegen dat mensen zich overgeven aan de droom die Afrika voor hen is, maar na Antartica is Afrika mijn minst favoriete werelddeel. De reeks “Aya uit Yopougon” speelt zich daar grotendeels af en ondanks mijn desinteresse voor de locatie heeft deze reeks me gesmaakt. (PM)

Recensie: Eerlijke lui

Arm maar gelukkig

Strips is het medium bij uitstek waarin men, zonder veel bijkomende kosten, loos kan gaan met ontploffingen, sciencefiction, geschifte decors, massascènes en dergelijke meer. Aan de andere kant zijn er de loodzware vormexperimenten of (semi)(auto)biografische strips van een jong medium dat desperaat hengelt naar een etiket voor volwassenen. Daarom vergeet men af en toe dat het ook anders en simpeler kan. (PM)

Recensie: Geestenburg

Geestig

Doug TenNapel begon zijn carrière als animator voor games en tekenfilms. Aangezien dat dergelijke projecten meestal niet de visie van één man weerspiegelen begon hij na een tijdje ook strips te maken. Een gelukje voor ons want “Geestenburg” is zijn tiende strip en ik vermoed dat, wanneer hij deze verhalen in de vorm van tekenfilms op de wereld had losgelaten, een hele hoop aspecten die zijn verhalen zo leuk maken er misschien niet helemaal door zouden zijn gekomen. Tien strips in twaalf jaar tijd ook. Ik vermoed dat men niet zomaar tien tekenfilms in dezelfde tijdsspanne op de wereld kan loslaten. (PM)

Recensie: Rhythm

En alleszins ook Blues…

Maarten Toonder wordt weleens de peetvader van de Nederlandse strip genoemd. Als dat waar is dan is Peter Pontiac de Godfather van de Nederlandse undergroundstrip. Laatst mocht Pontiac de Maarten Toonderprijs voor zijn gehele oeuvre ontvangen. Buiten Maarten Toonder zelve de beste keuze die de jury, mijn inziens, kon maken. (PM)

Recensie: Assassin’s Creed Nr. 1 – Desmond

Entertain us

“Assassin’s Creed” is een goedverkopende gamefranchise die wereldwijd miljoenen gamers in de ban houdt. Wanneer men geld ruikt heeft men meestal de neiging om de gouden koe nog wat verder uit te melken dus een spin-off in één ander medium was onvermijdelijk. Doorgaans zijn dit soort initiatieven een slecht idee omdat men meestal niet echt zo zijn best doet om de afgeleide producten van hetzelfde kwaliteitsniveau te voorzien. Het doel bestaat er immers alleen uit om het publiek naar de game te lokken. (PM)

Recensie: Het vrouweneiland

KABLAAAAAAM!

Het vrouweneiland is een strip die qua verhaal volledig uit de koker van Antwerpse nachtburgemeester Vitalski komt. Hij zette op (on)geregelde tijdstippen een groep tekenaars bij elkaar, voederde ze pils en vinyl en overhaalde ze om hun talenten in dienst te stellen van zijn nietsontziende stripepos. Om en bij de 400 pagina’s, 30 tekenaars, 5 jaar werk: het heeft wat weg van een megalomaan project. Een eerste vraag die rijst bij een boek als dit: “Amai, is dat geen ongelofelijke knoeiboel geworden?” Wel, ja en nee… (PM)

Recensie: Sripgilde, eerste lichting

Tweemaal prijs

Begin dit jaar kondigde de Vlaamse Onafhankelijke Stripgilde aan dat ze ook albums zou gaan uitgeven. Aangezien de Stripgilde geen winstoogmerk heeft zou men de percentages die normaal op de verkoop van een strip worden verdeeld, 35 à 42% voor de uitgever en 10% voor de stripmaker(s) kunnen omdraaien. De stripmaker krijgt 35 à 42% en Stripgilde 10% voor administratieve kosten. Dat is goed nieuws voor goede mensen, maar misschien kan u dat aan uw reet roesten en dat is uw goed recht. Het gaat voor de lezer immers om de albums, nietwaar? (PM)

Recensie: Blloan – Eerste lichting

Knock-out

Een veel gehoorde verzuchting binnen de stripwereld is dat de grote, stoute, commerciële uitgeverijen meer risico’s zouden moeten nemen. Ze moeten meer kansen geven aan beginners en experimenteel werk. Dat is natuurlijk niet waar. De grote kolossen moeten juist niets. We leven in een vrije wereld(economie). (PM)

Recensie: Supergods

Mindblowing

Iedereen die comics leest heeft al gehoord van Grant Morrison, de man die in een vete met Alan Moore terechtkwam, zijn drugs –en magieperikelen verwerkte in counterculture hits als “The Invisibles” en “The Filth”, de man die Batman vermoorde. Morrison staat garant voor, soms controversiële, maar steeds uitdagende en entertainde comics. Amper prentjes in “Supergods” echter. Dit is een echt boek. Proza. Met paragrafen en zo… (PM)

Recensie: Asterios Polyp

Meesterlijk

Zoals er nog fanatici zijn die geloven dat de wereld slechts enkele duizenden jaren oud is, zo zijn er ook van die mensen die denken dat het stripmedium het kleine broertje van de film is. Veredelde storyboards, dat zijn strips, kinderlijke tekeningen die als enige merite hebben dat zij als basis kunnen dienen voor een filmische kaskraker. Voor al deze mensen is daar nu dit boek: “Asterios Polyp”. (PM)